Հայրիկը շատ հոգատար էր տասը երեխաներից ամեն մեկի հանդեպ: Երբ մեկը հիվանդանում էր` մոտենում էր գրկում, գուրգուրում, տաքությունն իմանում, հետո հարցնում. «Սիրուն ջան, ի՞նչ ես ուզում որ բերեմ…»: Երբ ասում էինք` ոչինչ, բացականչում էր. «Պա´հ, էդ ինչ դժվար բան ուզեցիր. ես ոչինչը ո՞րտեղից գտնեմ…»:
Գնում էր և վերադարձին հետը բերում էր նարինջ, Գանձակի խաղող կամ խնձոր: Սովորաբար դա ձմեռն էր լինում, երբ հիվանդանում էինք անգինայով: Իսկ առհասարակ, քիչ էինք հիվանդանում:
Պատում
Երբ Հովհանես Թումանյանի երեխաները հիվանդանում էին նա գնում էր սիրում էր և գուրգուրում էր նրանց, և նա ասում էր թե ինչ կուզենաս քեզ համար բերամ։ Նրանք երբ ասում էին ոչինչ նա ասում էր։ – Այդ ինչ դժվար բան ասեցիր ոչինչը քեզ ո՞րտեղից գտնեմ։ Նա մի քանի ժամով գնում էր և հետը բերում էր նարինջ, խաղող և խնձոր։ Այդ լինում էր այն ժամանակ երբ ձմեռ է լինում կամ երբ անգինայով էինք հիվանդանում։ Նրանք առհասարակ քիչ էին հիվանդանում։
Մարիաննա Խաչատրյանի բլոգ 