Robinson Crusoe as a young man loved to sail to distant lands. His father did not approve of Robinson as a sailor but let Robinson make his own decisions.
Robinson Crusoe wanted to become a sailor. He went on his first voyage at the age of nineteen. It was a disastrous journey; there was a heavy storm and the ship was wrecked. Robinson survived but did not go home. He went to Brazil. There he became a farmer.
In time, Robinson Crusoe made a lot of money in Brazil. This he re-invested in other businesses.
One day Robinson Crusoe had to go to Africa on business. On the way, there was another storm like the one on his first journey. This time the storm was more fierce; his ship was wrecked and Robinson Crusoe was washed to a lonely, uninhabited island.
Robinson Crusoe explored the island for any sign of human life; there was none. With great difficulty, Robinson built a home. His expertise in farming helped; he started growing rice and barley. For meat, he hunted the wild goats. Robinson Crusoe tamed a few of these goats for milk, from which he learnt to make butter and cheese.
Twenty six years passed in this lonely way for Robinson Crusoe. He craved for company. One day, he saw footprints on the beach; instead of being happy, Robinson was scared having been alone all these years. Robinson had made sharp weapons, which he now carried around for self defence. He also had a gun which he had preserved and kept since the time he was shipwrecked.
For many days Robinson Crusoe saw nobody, but one evening he saw about a dozen men. They were eating other humans. They were cannibals from a nearby island. The cannibals left the island after a few days.
Robinson Crusoe felt safe but he knew the cannibals would come back. One morning Robinson saw the wreck of a ship. He ran to it and saw that it was a Spanish ship and in it was a survivor – a middle aged man.
Robinson Crusoe took the man to his hut, gave him some food and water. Once the man recovered his health, he helped Robinson Crusoe with his work Robinson called the man Friday as he had been rescued on a Friday.
Friday did not know English but as time went by he learnt a few words, enough for basic communication. One morning, Robinson Crusoe found friday missing; he suspected that the cannibals were back and had captured him.
He went in search of Friday and found him just before the cannibals were about to kill him. He rushed into their midst firing at all the cannibals and killing them. Friday was safe.
Robinson Crusoe and Friday found the boat of the cannibals. They decided to sail back to Brazil, where Robinson had left his business. They carried enough food and water and set sail to Brazil. Robinson Crusoe had spent thirty five years in the island.
Robinson and Friday reached Brazil. Robinson Crusoe got several thousand pounds from the trustees of his estate. Friday remained with Robinson Crusoe helping him in his estate.
Ինչպես խաղալ. սա ռուսական խաղ է, որ մեզ է հասել խորհրդային անցյալից: Խաղացողները բաժանվում են երկու խմբերի՝ «կազակների» և «ավազակների»: Պայմանավորվում են, թե որ տարածքում են խաղալու: «Ավազակները» գաղտնի բառ են մտապահում, ապա փախչում են և իրենց ճանապարհը սլաքներով նշում փողոցի ու շինությունների վրա: Սկզբում նրանք փախչում են խմբով, իսկ այնուհետև բաժանվում են: «Կազակների» առաջադրանքն է սլաքներով գտնել «ավազակներին»: Յուրաքանչյուր «ավազակին» «կազակները» «բանտ» են տանում և փորձում են իմանալ գաղտնի բառը: «Կազակները» հաղթանակ են տանում, երբ իմանում են գաղտնի բառը կամ գտնում են բոլոր «ավազակներին»: Ինչ հատկություններ է զարգացնում. Հետախույզի հիմնային կարողություններ, տեղանքում կողմնորոշվելու և մտերիմներին չդավաճանելու ունակություն:
Գիրք կարող ես ընտրել ինքնուրույն քո նախընտրած գրադարանից, կարող ես օգտվել նաև «Տիգրան Հայրապետյան» գրադարանի առաջարկած ամանորյա ուսումնական մեդիափաթեթից։ Աշխատանքդ տեղադրիր բլոգում։
Կար մի աղջիկ։ Նա միայնակ էր։ Չուներ հայրիկ, մայրիկ, քույր կամ եղբայր։
Դրսում ցուրտ էր, որովհետև ձմեռ էր։ Այդ աղջիկը բոբիկ էր քայլում, երբ տնից դուրս էր գալիս։ Հագնում էր իր մայրիկի հին կոշիկները, որոնք շատ մեծ էին, այդ պատճառով մի օր վազելուց նա կորցրեց կոշիկները, որովհետև նա վախեցած փախնում էր կառքից փորձելով կտրել փողոցը։ Այդպես նա կորցնում է իր մայրիկի կոշիկի մեկը, իսկ մյուս կոշիկը մի տղա խլեց հայտարարելով, որ այդ կոշիկը կդառնա նրա ապագա երեխայի օրօրոցը։ Ահա ինչու էր աղջիկը բոբիկ թափառում։ Նրա ոտքերը մրսում էին և դրանից նրա ոտքերը կպտեցին և կարմրեցին։ Նա խեղճ և աղքատ էր։ Մի օր նա իր գրպանից գտավ մի տուփ լուցկի, գնաց նստեց անկյունում և վառեց լուցկիներից մեկը։ Աղջիկը լուցկին ձեքի ափով ծածկեց, որ քամին չհանգցնի։ Այդ փոքրիկ լուցկին նրան շատ օգնեց նույնիսկ այդ փոքրիկ լուցկին նրան տաքացրեց։ Այն շատ հետաքրքիր լուցկի էր, որովհետև նրան թվում էր թե նստած է մեծ վառարանի դիմաց և տաքանում է։ Աղջիկը ուզում էր իր ոտքերն էլ տաքանան, բայց լուցկին հանգեց։ Նա էլի լուցկի վառեց։ Երկրորդ լուցիկն երբ վառեց տեսավ մի սենյակ, որի սեղանի վրա կար ուտելիք, որը նա չուներ, կար խնձորներով նկարած ափսե։ Լուցկին հանգավ և խեղճ փոքրիկ աղջիկը մնաց առանց լույս։ Աղջիկը ևս մի լուցկի վառեց։ Ու այդ լուցկին նրան ցույց տվեց, որ նա նստած է մի մեծ տոնածառի մոտ, այն շատ գեղեցիկ էր նրա վրա գեղեցիկ մոմեր էին վառվում։ Այդ պահին աղջիկը ուզում էր մոտենալ տոնածառին բայց, լուցկին հանագավ նրա համար ամենա լավ պահին։ Այդ երեք լուցկիների լույսը բարձրացավ վերև և այդ լուցկիները դարձան աստղեր, որոնցից մեկը շողք էր տալիս և սլանում էր ամբողջ երկնքով լուսավոր հետք թողնելով իր ետևից։ Կար մի տատիկ նա շատ էր սիրում այդ աղջկան և նա ասում էր, որ եթե տեսնում ես, որ աստղը երկնքով ման է գալիս ապա դա նշանակում է, որ ինչ, որ մեկի հոգին գնում է Աստծո մոտ։ Աղջիկը ման էր գալիս և միամիտ տեսավ այդ տատիկին և ասաց։ -Տատիկ վերձրու ինձ քեզ մոտ։ Նա այնքան էր ուզում տատկին պահել իր մոտ, որ չխկացրեց բոլոր լուցկիները և նրանք շլացուցիչ բռնկվեցին։ Տատիկն աղջկան իր գիրկն առավ և միասին բարձրացանան Աստծո մոտ։ Մարդիկ տեսան մահացած տատիկին և աղջկան և ասացին։ -Հետաքրքիր է ին՞չ հրաշքներ է նա տեսել, ինչ գեղեցկության մեջ են Տատիկի հետ անցկացրել Նոր տարին։
1. В какой вечер началась история? Теплый летний вечер Морозный вечер под Новый Год Прохладный весенний вечерок
2.
Какой была главная героиня сказки? Бедная девочка с непокрытою головой и босая Веселая жизнерадостная хохотушка Маленькая принцесса, дочь богатого короля
3.
Кто украл туфлю, свалившуюся у девочки с ног? Пробегавшая мимо собака Старый нищий проходивший мимо неё Какой-то мальчишка
4.
Что хотел сделать мальчишка с туфлей девочки? Вернуть её хозяйке Сделать колыбель для своих детей, когда они у него будут Сделать из неё кораблик, чтобы запустить его весной
5.
Что лежало в стареньком передничке у девочки? Два крошечных печеньяТри серебряных монеты Оставшаяся у неё туфелька Несколько пачек серных спичек
6.
Почему девочка не хотела возвращаться домой? Мама будет ругать её за потерянную туфельку Она не продала ни одной спички, не выручила ни гроша — отец прибьёт её Дома ей будет скучно, а предновогодний вечер такой интересный
7.
Что сделала девочка, чтобы хоть чуть-чуть согреться? Постучалась в ближайший дом и попросила приютить её Покрепче закуталась в свою одёжку Зажгла спичку
8.
Что увидела девочка, когда зажгла первую спичку?Тёплую печкуНовогоднюю ёлкуБольшого жареного гуся
9.
Что увидела девочка, когда пламя горящей спички упало на стену? Комнату, накрытую скатертью, и уставленный дорогим фарфором стол, а на нём жареного гуся, начинённого черносливом и яблоками Красивые тени людей, одетых в дорогие костюмы, плывущие по ней Белых огромных птиц, летящих на юг
10.
Где очутилась девочка, чиркнув спичкой третий раз? В гостях у своей доброй бабушки Под великолепнейшею большой и нарядной ёлкой В комнате со столом, уставленным фарфором
11.
Кого увидела девочка, когда зажгла четвертую спичку?Своего старого дедушку Свою ласковую покойную бабушку Отца с матерью, ищущих ее на улице
12. Куда унесла бабушка замерзшую девочку? Домой, где ждали её любящие мама и папа Высоко-высоко, туда, где нет ни холода, ни голода, ни страха — к Богу! В ближайший дом, где ее угостили жареным гусём
Ինչպես մի հայտնի հին ավանդազրույց է պատմում, մի ժամանակ Լիբանանի հիասքանչ անտառներում երեք մայրիներ ծնվեցին: Մայրիները, ինչպես բոլորին հայտնի է,աճում են շատ-շատ դանդաղ, այնպես որ մեր երեք ծառերը ամբողջ դարեր անց կացրին կյանքի և մահվան, բնության և մարդկության շուրջ մտորումներում: Նրանք տեսել էին, թե ինչպես Լիբանանի հողին ոտք դրեցին Սողոմոն թագավորի պատգամաբերները և ինչպես հետո, ասորեստանցիների դեմ ճակատամարտերում,արյամբ ողողվեց այդ հողը: Նրանք երես առ երես տեսել էին ոխերիմ թշնամիներ Հեզաբելին և Եղիա մարգարեին: Նրանց ժամանակ էր հորինվել այբուբենը. նրանք զմայլվում էին` տեսնելով, թե ինչպես էին իրենց կողքով անցնում գունագեղ կտորեղենով բարձած քարավանները: Եվ գեղեցիկ մի օր մայրիները որոշեցին խոսել ապագայի մասին: — Այն ամենից հետո, ինչ ինձ վիճակվեց տեսնել, — ասաց առաջինը, և կուզեի գահ դառնալ, որի վրա բազմեր աշխարհի ամենահզոր թագավորը: — Իսկ ես կուզեի այնպիսի բանի մի մասը դառնալ, որը հավերժ Չարը Բարու վերափոխեր,- ասաց երկրորդը: — Իսկ ինչ մնում է ինձ, — ասաց երրորդը, ապա կուզեի, որ մարդիկ` ինձ նայելով` ամեն անգամ Աստծուն հիշեին: Անցան տարիներ ու տարիներ, և ահա անտառում վերջապես փայտահատներ հայտնվեցին: Նրանք կտրեցին մայրիները և սղոցեցին դրանք: Մայրիներից յուրաքանչյուրն իր նվիրական իղձն ուներ, բայց իրականությունը երբեք չի հարցնում, թե ով ինչ է երազում: Առաջին մայրին գոմ դարձավ, իսկ նրա բնափայտի մնացորդներից մսուր սարքեցին: Երկրորդ ծառից գեղջկական կոպիտ մի սեղան պատրաստեցին, որը հետո մի կահույքավաճառի ծախեցին: Երրորդ ծառի գերանները ծախել չհաջողվեց: Դրանք սղոցով տախտակների բաժանեցին և պահեցին մեծ քաղաքի պահեստներից մեկում: Դառնագին տրտնջացին երեք մայրիները. «Մեր բնափայտն ախր այնքան լավն էր: Ոչ մեկը, սակայն, արժանի ձևով չօգտագործեց»: Ժամանակն անցավ, և մի աստղալից գիշեր ամուսնական մի զույգ, որ օթևան չուներ, որոշեց գիշերել այն գոմում, որ կառուցվել էր առաջին մայրու բնափայտից: Կնոջ ծննդաբերելու օրերն էին: Այդ գիշեր նա որդի ծնեց և նրան տեղավորեց մսուրի մեջ` փափուկ ծղոտի վրա: Եվ հենց այդ պահին առաջին մայրին հասկացավ, որ իր երազանքը կատարվեց. նա նեցուկ եղավ Երկրի Մեծագույն Թագավորին: Տարիներ անց մի գեղջկական համեստ տան մեջ մարդիկ նստել էին այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ մայրու բնափայտից: Նախքան ընթրիքը սկսելը, նրանցից մեկը սեղանին դրված հացի ու գինու վրա մի քանի խոսք ասաց: Եվ այդտեղ երկրորդ մայրին հասկացավ, որ հենց այդ պահին ինքը նեցուկ եղավ ոչմիայն գինու սափորին ու հացի պնակին, այլև Մարդու և Աստծու միջև միությանը: Հաջորդ օրը երրորդ ծառի երկու տախտակներից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց վերքերի մեջ կորած մի մարդու բերեցին և մեխերով խաչին գամեցին: Երրորդ մայրին սոսկաց իր բախտից և սկսեց անիծել իր դաժան ճակատագիրը: Բայց երեք օր էլ չէր անցել, երբ նա հասկացավ իր համար նախանշված բախտը. խաչից կախված մարդը դարձավ Աշխարհի Լուսատուն: Խաչը, որ պատրաստված էր այդ մայրու բնափայտից, խոշտանգման գործիքից վերափոխվեց հաղթության խորհրդանիշի: Այսպես կատարվեց երեք լիբանանյան մայրիների ճակատագիրը. և ինչպես դա միշտ լինում է երազանքների հետ, նրանց երազանքները կատարվեցին, բայց բոլորովին այլ ձևով, քան իրենք էին պատկերացնում:
Հարցեր և առաջադրանքներ՝
Դուրս գրիր անծանոթ բառերն ու բացատրիր բառարանի օգնությամբ, սովորիր։ Ոխերիմ-Անհաշտ, անզիջող, անողոք:
Համացանցից գտիր տեղեկությունների մայրի ծառի մասին, հրապարակիր քո բլոգում, փորձիր ինքդ նկարել այդ ծառը։
Մայրին սոճազգիների ընտանիքի ասեղնատերև մշտադալար ծառ է: Հայտնի է մայրու 4 տեսակ՝ տարածված Հյուսիսային Աֆրիկայում, Լիբանանում, Թուրքիայում, Հիմալայներում և այլուր: Ղրիմում, Այսրկովկասում, Միջին Ասիայում մշակվում են ատլասյան և հիմալայան մայրիները: ՀՀ Լոռու և Տավուշի մարզերում աճեցվում է հիմալայան մայրի:Բարձրությունը 25–50 մ է, բնի տրամագիծը՝ մինչև 3 մ, պսակը՝ ցրված, բրգաձև կամ հովանոցաձև, ասեղնատերևները՝ 3–4-կողանի, կոշտ, սուր ծայրով, ծակող, մուգ կանաչից արծաթամոխրագույն: Կարճ ընձյուղների վրա ասեղնատերևները
փնջաձև են, երկար ընձյուղների վրա՝ մեկական՝ պարուրաձև: Սերմը թունավոր է, եռանկյունաձև, խեժոտ: Ուտելի չէ: Բնափայտը դեղնավուն է կամ կարմրավուն, բուրավետ, սնկերի և միջատների նկատմամբ՝ կայուն: Գեղազարդիչ է. օգտագործվում է տնկարկներում, հիմնականում՝ ծառուղիներ ստեղծելիս:Ռուսաստանում հաճախ մայրի են անվանում սիբիրյան սոճին, որը գեղեցիկ, հզոր, 40 մ բարձրության ծառ է: Ապրում է մինչև 500 տարի: Բնափայտն ամուր է, թեթև ու գեղեցիկ: Ծառերի խեժից պատրաստում են բևեկնախեժ և բևեկնայուղ: Ասեղնատերևներից պատրաստված թուրմն օգտագործում են որպես հակալնդախտային միջոց: Մայրին համարվում է անմահության խորհրդանիշ:
Մայրին սոճազգիների ընտանիքի ասեղնատերև մշտադալար ծառ է: Հայտնի է մայրու 4 տեսակ՝ տարածված Հյուսիսային Աֆրիկայում, Լիբանանում, Թուրքիայում, Հիմալայներում և այլուր: Ղրիմում, Այսրկովկասում, Միջին Ասիայում մշակվում են ատլասյան և հիմալայան մայրիները: ՀՀ Լոռու և Տավուշի մարզերում աճեցվում է հիմալայան մայրի:Բարձրությունը 25–50 մ է, բնի տրամագիծը՝ մինչև 3 մ, պսակը՝ ցրված, բրգաձև կամ հովանոցաձև, ասեղնատերևները՝ 3–4-կողանի, կոշտ, սուր ծայրով, ծակող, մուգ կանաչից արծաթամոխրագույն: Կարճ ընձյուղների վրա ասեղնատերևները
փնջաձև են, երկար ընձյուղների վրա՝ մեկական՝ պարուրաձև: Սերմը թունավոր է, եռանկյունաձև, խեժոտ: Ուտելի չէ: Բնափայտը դեղնավուն է կամ կարմրավուն, բուրավետ, սնկերի և միջատների նկատմամբ՝ կայուն: Գեղազարդիչ է. օգտագործվում է տնկարկներում, հիմնականում՝ ծառուղիներ ստեղծելիս:Ռուսաստանում հաճախ մայրի են անվանում սիբիրյան սոճին, որը գեղեցիկ, հզոր, 40 մ բարձրության ծառ է: Ապրում է մինչև 500 տարի: Բնափայտն ամուր է, թեթև ու գեղեցիկ: Ծառերի խեժից պատրաստում են բևեկնախեժ և բևեկնայուղ: Ասեղնատերևներից պատրաստված թուրմն օգտագործում են որպես հակալնդախտային միջոց: Մայրին համարվում է անմահության խորհրդանիշ:
Մարիաննա Խաչատրյանի բլոգ 