Լինում է,չի լինում մի անտեսանելի դդում է լինում։ Նա ուներ մայրիկ։ Մի անգամ դդումը ուզում էր իջնել բակ և նրա մայրիկն ասաց նրան։ Հանկաարծ ուրիշ դդումների հետ չխոսես։ Լավ մայրիկ, պատասխանեց Մարտինը։ Ու գնաց բակ և սկսեց խաղալ և քիչ անց նա մտածեց որ նրանք միասին գնան անտառ և նրա ընկերներին շատ դուր եկավ այդ որոշումը։ Միասին գնացին անտառ և մոլորվեցին, սկսեցին փնտրել տան ճանապարհը, բայց չգտան։ Որոշ ժամանակ անց նրանց մոտ եկավ մի կախարդուհի և ասաց։ Ինչ եք այստեղ անում և երեխաները պատասխանեցին։ Մենք կորել ենք, կօգնեք տան ճանապարհը գտնենք։ Կախարդուհին պատասխանեց։ Ոչ չեմ կարող, իսկ ինչու, որովհետև ես այստեղի թագուհին եմ և չեմ կարող ես իմ աշխարհից հեռու լինել։ Կարող է ինչ որ վատ բան պատահի, ասենք մի չար մարդ գա ու իմ երեխային փախցնի։
Դուք ունեք երեխա՞։
Այո։
Իսկ նրա անունը ինչ է՞։
Նրա անունը Ալա է։
Լավ, ցտեսություն։ Մենք գնանք տան ճանապարհը գտնենք։
Հաջողություն, պատասխանեց կախարդուհին և երեխաները գնացին։ նրանք հանդիպեցին ագռավին որը նստած էր բնի վրա և կերակրում էր իր բալիկներին և երեխաները ասացին։Բարև ձեզ տիկին ագռավ հո մենք ձեզ չխանգարեցինք՞
Ոչ, ոչ, կարողա է դուք էլ ուտեք՞ ասաց ագռավը։ Իհրկե այո, մենք շատ սովածացանք այս երկար ճանապարհին և սկսեցին ճաշել ագռավների հետ։ Քիչ հետո նրանք հարցրեցին։Իսկ դուք կարողեք մեզ օգնել տան ճանապարհը գտնել, իհարկե այո կոգնեմ, գնացինք։ Նա իր բալիկներին ասաց, որ խելոք սպասեն իրեն, մինչև վերադառնա։ Ագռավը նրանց օգնեց և ցույց տվեց տան ճանապարհը։ Մայրիկը անհանգստանում էր և երբ դուռը թակեցին մայրիկը բացեց դուռը և տեսավ իր երեխային։ Մայրիկը շատ բարկացավ, բայց դդումիկը խոսք տվեց որ էլ ուրիշ տեղ արանց հարցնելու չի գնա։
Մարիաննա Խաչատրյանի բլոգ 