Մենք այսօր մենր դասարանով գնացինք Ջրվեժ։ Մենք այն տեղ քշեցինք սահնակ և խաղացինք ձնագնդի։ Ամենաշատը ինձ դուր եկավ սահնակ քշելը։ Այնտեղ շատ շատ ձյուն էր եկել։ Ինձ շատ դուր եկավ մեր ճամբորդությունը։

Լինում է,չի լինում մի անտեսանելի դդում է լինում։ Նա ուներ մայրիկ։ Մի անգամ դդումը ուզում էր իջնել բակ և նրա մայրիկն ասաց նրան։ Հանկաարծ ուրիշ դդումների հետ չխոսես։ Լավ մայրիկ, պատասխանեց Մարտինը։ Ու գնաց բակ և սկսեց խաղալ և քիչ անց նա մտածեց որ նրանք միասին գնան անտառ և նրա ընկերներին շատ դուր եկավ այդ որոշումը։ Միասին գնացին անտառ և մոլորվեցին, սկսեցին փնտրել տան ճանապարհը, բայց չգտան։ Որոշ ժամանակ անց նրանց մոտ եկավ մի կախարդուհի և ասաց։ Ինչ եք այստեղ անում և երեխաները պատասխանեցին։ Մենք կորել ենք, կօգնեք տան ճանապարհը գտնենք։ Կախարդուհին պատասխանեց։ Ոչ չեմ կարող, իսկ ինչու, որովհետև ես այստեղի թագուհին եմ և չեմ կարող ես իմ աշխարհից հեռու լինել։ Կարող է ինչ որ վատ բան պատահի, ասենք մի չար մարդ գա ու իմ երեխային փախցնի։

Դուք ունեք երեխա՞։

Այո։

 Իսկ նրա անունը ինչ է՞։

 Նրա անունը Ալա է։

Լավ, ցտեսություն։ Մենք գնանք տան ճանապարհը գտնենք։

Հաջողություն, պատասխանեց կախարդուհին և երեխաները գնացին։ նրանք հանդիպեցին ագռավին որը նստած էր բնի վրա և կերակրում էր իր բալիկներին և երեխաները ասացին։Բարև ձեզ տիկին ագռավ հո մենք ձեզ չխանգարեցինք՞

 Ոչ, ոչ, կարողա է դուք էլ ուտեք՞ ասաց ագռավը։ Իհրկե այո, մենք շատ սովածացանք այս երկար ճանապարհին  և  սկսեցին ճաշել ագռավների հետ։ Քիչ հետո նրանք հարցրեցին։Իսկ դուք կարողեք մեզ օգնել տան ճանապարհը գտնել, իհարկե այո կոգնեմ, գնացինք։ Նա իր բալիկներին ասաց, որ խելոք սպասեն իրեն, մինչև վերադառնա։ Ագռավը նրանց օգնեց և ցույց տվեց տան ճանապարհը։ Մայրիկը անհանգստանում էր և երբ դուռը թակեցին մայրիկը բացեց դուռը և տեսավ իր երեխային։ Մայրիկը շատ բարկացավ,  բայց դդումիկը խոսք տվեց որ էլ ուրիշ տեղ արանց հարցնելու չի գնա։

Երեք մայրիների հեքիաթը

Իհանրահայտ լեգենդ վկայում է այն մասին, որ Լիբանանի գեղատեսիլ բնության գրկում աճել են երեք մայրիներ: Ինչպես բոլորին հայտնի է, մայրիները շատ դանդաղ են աճում, և մեր երեք ծառերը դարեր անցկացրեցին` մտորելով կյանքի և մահվան, բնության և մարդկության մասին:

Նրանք տեսան, թե ինչպես Լիբանանի հողի վրա ոտք դրեցին Սողոմոն արքայի մարդիկ, տեսան, թե ինչպես ասորեստանցիների հետ կռվի ժամանակ այդ հողն արյունով ծածկվեց: Նրանք դեմ առ դեմ հանդիպեցին երկու ոխերիմ թշնամիներին` Եզեկիել և Եղիա մարգարեին: Նրանց օրոք է ստեղծվել այբուբենը, ծառերը հիացել են` տեսնելով իրենց կողքով անցնող քարավանները, որոնք բեռնված էին բազմագույն կտորներով: Եվ մի հիանալի օր ծառերը որոշեցին խոսել ապագայի մասին.

— Այն ամենից հետո, որ ինձ վիճակվել է տեսնել,- ասաց առաջինը,- ես կցանկանայի գահ դառնալ, որի վրա էլ կբազմի աշխարհի ամենահզոր արքան:

Իսկ ես կուզեի մի այնպիսի բանի մաս կազմել, որը չարը բարու կփոխակերպեր դարերի համար,- ասաց երկրորդը:

— Իսկ ես,- ասաց երրորդը,- կցանկանայի, որ մարդիկ ամեն անգամ ինձ նայելով` Աստծուն հիշեին:
Անցան տարիներ և դարձյալ տարիներ, և վերջապես անտառում հայտնվեցին անտառահատները: Նրանք կտրեցին մայրիները և հղկեցին:

Յուրաքանչյուր մայրի ուներ իր նվիրական երազանքը, սակայն իրականությունը մեզ երբեք չի հարցնում, թե ինչ ենք երազում:

Առաջին մայրուց գոմ սարքեցին, իսկ նրա փայտի ավելցուկներից մսուր պատրաստեցին: Երկրորդ ծառից կոպիտ գյուղական սեղան սարքեցին, որն ավելի ուշ վաճառեցին մի կահույքավաճառի: Երրորդ ծառի փայտը վաճառել չհաջողվեց: Այն վերածեցին տախտակների և մի մեծ քաղաքի պահեստում ի պահ դրեցին:

Շատ տխրեցին մայրիները. «Մեր փայտն այնքան լավն էր, բայց ոչ մեկը չկարողացավ ըստ արժանվույն օգտագործել այն»:

Ժամանակն անցնում էր, և ահա մի անգամ աստղազարդ գիշերով մի ամուսնական զույգ, որը գիշերակաց չէր գտել, որոշեց գիշերել այն գոմում, որը պատրաստված էր առաջին մայրու փայտից:
Կինը հղի էր: Եվ այդ գիշեր որդի ունեցավ և նրան դրեց փափուկ խոտի վրա`մսուրի մեջ:

Հենց այդ ժամանակ էլ մայրին հասկացավ, որ իր երազանքն իրականացավ. ինքը հենարան դարձավ Երկրային Արքայի համար:

Մի քանի տարի անց հասարակ գյուղական տան մեջ մի խումբ մարդիկ նստեցին այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ մայրու փայտից: Եվ նախքան մարդիկ կսկսեին ուտել, նրանցից մեկը մի քանի խոսք ասաց գինու և հացի մասին, որոնք դրված էին սեղանին:

Եվ այդ ժամանակ էլ երկրորդ ծառը հասկացավ, որ այդ պահին ինքը հենարան ծառայեց ոչ միայն սեղանին դրված հացի և գինու համար, այլև կապ հաստատեց աստվածայինի և մարդկայինի միջև:

Հաջորդ օրը երրորդ մայրու երկու տախտակից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց բերեցին վիրավոր մի մարդու և նրան գամերով ամրացրին խաչին: Երրորդ մայրին սարսափեց ճակատագրից և սկսեց անիծել իր բախտը: Բայց երեք օր էլ չէր անցել, որ նա հասկացավ իր ճակատագիրը. մարդը, որը գամված էր խաչին, դարձավ Երկրի Լույսը: Խաչը, որը պատրաստված էր այդ մայրի փայտից, տանջանքի խորհրդանիշից վերածվեց փառաբանության խորհրդանիշի:

Այսպես որոշվեց երեք մայրիների բախտը:

Ինչպես միշտ պատահում է երազանքների հետ, դրանք ի կատար ածվեցին, բայց բոլորովին այլ կերպ. ոչ այնպես, ինչպես պատկերացնում էին:

Պետք չէ շտապել,կան բաներ, որոնք ընթանում են ժամանակի հետ մեկտեղ։